Are you the publisher? Claim or contact us about this channel


Embed this content in your HTML

Search

Report adult content:

click to rate:

Account: (login)

More Channels


Channel Catalog


Channel Description:

Over naaiseltjes, haaksels, bloemetjesjurken en andere toestanden.

(Page 1) | 2 | 3 | .... | 7 | newer

    0 0
  • 01/29/13--06:09: Retro pannenlappen
  • Vandaag begonnen met mijn stok achter de deur project, de gehaakte pannenlappen in retro kleurtjes hebben een achterkantje gekregen. En wel van een orgineel seventies stofje dat gewoon bij schoonmama in de lapjesmand lag te wachten op mij. Al een jaar of 40 denk ik. Het is een restje van gordijn stof geloof ik. Al heb ik die gordijnen nooit gezien.




    Ik heb er een stukje fiberfill ( of eigenlijk gebruik ik gewoon afzuigkap filters )tussen gedaan en afgezet met een biasbandje. De foto's zijn een beetje donker, het weer werkt niet mee vandaag. Maar het kon niet wachten, ze moesten de winkel in.



    Om nog even bij het lapje van schoonmama te blijven, ik maakte er ook ooit een tas (natuurlijk) van met een schattig Bambi plaatje.
    En een tablethoes met Calimero, nog zo'n fijne retro televisie held.





    0 0
  • 01/30/13--05:42: nog meer kussens
  • Het loopt vandaag niet op rolletjes. De kindjes zijn ziek maar dankzij de farmaceutische industrie voelen ze zich te goed om op bed te liggen. Zoonlief zoekt aan één stuk door ruzie met Mario en Luigi en Dochterlief (momenteel niet zo lief) klaagt dat iedereen stardollars heeft behalve zij. Met stardollars koop je kleding en make-up voor je virtuele popje. Virtuele kleding. Je begrijpt dat ze van mij geen stardollars krijgt.

    Ik ben een beetje knorrig en besluit dat mijn Granny deken een kussen wordt. Waar heb ik dit vaker gelezen. Van het resultaat word ik weer een beetje vrolijk. Het is toch te bont voor een deken, prima kussen.


    En omdat het zo lekker gaat besluit ik van een onbeduidend haakseltje ook een kussen te maken. Gisterenavond heb ik onderzetters gehaakt die er perfect bij passen. Maar dat kussen lijkt nergens naar het heeft een gehaakt randje of een paspeltje nodig om het wat op te leuken. Ik doe er wel een foto bij want anders denken jullie, hoe zou dat niet zo leuke kussentje er toch uitzien?.




    En dan gaat opeens de zon schijnen. Ik ruk de plant van mijn witte tafeltje, sleur het mee naar buiten en in het flauwe zonnetje maak ik snel een paar foto's. Ook één van mijn bolletjes in kringloopkopjes. Omdat ze zo gezellig zijn. Ik had graag de oren van de kopjes neon geverfd zoals Maarnietvangrijs maar ik kon geen neonverf vinden, helaas. Ik zet er gewoon een onderzettertje onder.





    0 0
  • 02/01/13--02:10: Trakteren
  • Morgen wordt onze Ninjastrijder 8 jaar. En dan moet er ook op school getrakteerd worden natuurlijk. Woensdagavond ging ik samen met Dochterlief op zoek naar een goed idee. We struinden Pinterest af en googleden wat. Ideeën genoeg. Legopoppetjes, Skylandercakejes, Marioknutsels..... Het moesten Toad Cakepops worden besloten we. ZoonLief is gek op Toad, hij noemt 'm liefkozend 'Totje met het sappige hoofd'.




    Donderdagochtend op zoek naar witte marshmellows, rood glazuur en iets voor de witte stippen. Na drie supermarkten slaagden we na een uitgebreidde voorlichting bij Jamin. We gingen dit even fixen dochter en ik.

    We gaven de de marshmellows een laagje chocolade, drogen, daarna oogjes van pure chocolade. Bakten cakepops, dipten ze in de rode smeltglazuur, drogen, gaven ze witte choco stippen en prikten alles op een stokje. Dit alles duurde ongeveer 4 uur! En zorgde voor totale chaos in mijn keuken én in mijn hoofd. Ik schrijf het hier namelijk op ,drogen, maar er droogde helemaal niets!

    Het was één grote plakkerige bende. Tijd om ZoonLief op te gaan halen van school. Op de fiets vertelde hij dat de klas zich enorm verheugde op Tod-hoofdjes! Zoiets hadden ze nog nooit gezien. Zelfs zijn beste vriend niet en die kent de helft van de helft van de mensen in de stad en bijna heel Suriname. Dat zegt dus wel iets.



    Thuis gekomen ging hij gelukkig buiten spelen. Ik zette de hele mik-mak in de vriezer. Het kwam er droog uit. Samen met Dochterlief bewonderde ik het resultaat van ons harde werk. Zij verwoordde mijn gedachten: "het ziet er niet uit!".Heel even dacht ik ik spring op de fiets en haal een kant en klare traktatietaart bij Jamin.
    De bel. Zoonlief had wat buurkinderen uitgenodigd om Totjes te komen proeven. Ik zei een paar lelijke dingen. Mochten ze dan even kijken? De deur ging dicht.

    Manlief kwam thuis en keek eens kritisch naar ons project. "Waar is zijn lichaam?", hij vond het vooral erg weinig. Kwam Zoonlief niet altijd thuis met bekers snoep met fluiten en balonnen? Tja.
    Ik dacht aan de verjaardags boodschappen, de taarten die ik moest bakken en de soep die gekookt moest worden en de dag die ik verpest had.

    Zoonlief kwam thuis en met een stralend gezicht bewonderde hij de cakepops. "Wauw, ze zijn prachtig mam!" Onbescheiden als hij is propte hij er één in zijn mond. "Lekker, héééél lekker!" Lekker? zijn ze lekker? daar had ik nog niet eens aan gedacht. Ik proefde en jawel, ze waren lekker!

    Mijn dag was weer goed. s'Avonds om tien uur was alles droog genoeg om in te pakken en snel een foto te maken. Zoon ging vol trots de klas in en wat denk je dat juf zegt "Zo'n mooie traktatie heb ik nog nooit gezien!
    Vandaag doe ik fluitend de boodschappen en die taarten haal ik bij de bakker!

    0 0
  • 02/06/13--04:23: Wasmachine
  • Na 5 dagen radiostilte, of beter gezegd computer stilte , ben ik er weer. Druk met de verjaardag en de rommel daarna. En dankzij een kapotte wasmachine heel druk met handwasjes. Ik word erg ongelukkig van een wasmachine die weigert en gek genoeg overkomt het me nog al eens. Meestal ziet (handige) man het niet zitten om flink te gaan repareren en kopen we een nieuwe. Maar het waren er de afgelopen 6 jaar 3! Dat wordt te gek en dus kwam deze keer de schroevendraaier er aan te pas. We (man) ontdekten een volledig verbrand deurslot. Raar.




    Ik wist wel iets over een deur die niet open wilde. Alleen als ik heel hard beukte op de deur. Maar dat zo'n ding daar dan van in de brand vliegt? Afijn, we (man) bestelden een deurrelais en 6! dagen later kan ik weer wassen. Zès dagen. Ik heb stapels bij mijn moeder gebracht en kinderen naar school gestuurd met groene knieën. WC's schoon gemaakt met keukenrol en afgedroogd met oude kranten. Nee dat is niet waar.



    Wat een bar leven. Ik begrijp die stralende gezichten van die jaren 50 huisvrouwen in die retro advertenties helemaal , dolgelukkig met de eerste wasmachine. Ik had ooit een (bejaarde) buurvrouw die weleens zei dat het zo fijn was dat we warm water hadden. Uuuuhh. Nu denk ik opeens wat goed dat ze dat na zoveel jaar nog zo waardeerdde. Want wennen goede dingen niet heel snel?



    En ik ben echt geen luxe popje hoor. Ik fiets naar school, vier x per dag heen en weer een stukje van 10 minuten. Oké 8 minuten. Terwijl de auto voor de deur staat. Ik heb geen vaatwasser, geen droger en geen smartfoon. Geen borduurmachine en geen lockmachine. Al hebben de meesten mensen dat niet, maar ik wil ze wel graag. In tegenstelling tot die vaatwasser , die heb ik ingeuild voor een kastje. Ik vind afwassen wel fijn. Vroeger zongen zus en ik liedjes tijdens de vaat en mams zei dan (als we niet zongen maar klaagden) "kijk maar eens op je horloge hoe snel je klaar bent". En daar denk ik dan maar aan als ik geen zin heb. En ik win altijd van de vaatwasser.

    0 0
  • 02/07/13--05:49: Blogplekje
  • Gisteren zag ik bij Merula iets wat ik als binnenkijker/gluurder erg leuk vind. Zij liet haar (wel heel bijzondere) blogplekje zien. En er stonden nog een aantal links bij van nog meer blogplekjes. En het leuke is dan om de gelijkenissen te zien met je eigen gewoontes (koffie+koekje). Het is helemaal niks bijzonders maar gewoon leuk.

    Het geeft een beetje een beeld bij de persoon. Laat me Uw blogplekje zien en ik vertel wie U bent , of zoiets. Ik moest even denken over mijn plekje. Ik heb er namelijk twee. Nou heb ik nergens spelregels gelezen dus laat ik er ook maar gewoon twee zien. De eerste is mijn 'overdagplekje'. Aan de eettafel naast de naaimachine. Mocht je denken zijn deze (roze) naaimachine en deze (roze)laptop van een vijfjarige. Neen.




    Het tweede plekje is mijn 'avondplekje' waar ik net als Stins, haak, T.V. kijk , blog en koffie drink. Wil je nog meer blogplekken bekijken? Kijk dan ook eens bij Nicole
    , Dinaz , tisvanjikkes en voel je natuurlijk vrij om ook je plekje te laten zien!


    0 0
  • 02/11/13--12:47: Omslagdoek
  • Mijn voorkeur gaat uit naar het haken van kleine projecten. Onderzetters en bloemetjes zijn favoriet. Maar toen ik afgelopen zomer begon met haken , begon ik groots. Eerst een deken, daarna een poncho en later een omslagdoek. Die omslagdoek was ik eigenlijk een beetje vergeten.



    Onze kapstok is een kast met een flinke hoeveelheid jassen en schoenen. Ik hang mijn jas op en doe ´m zo snel mogelijk weer dicht. Opruimen doe ik de kapstok-kast alleen als hij niet meer dicht gaat of net voor een verjaardag. En zo vond ik dus mijn vergeten omslagdoek weer terug. Eigenlijk weet ik ook niet zo goed wat ik er mee moet. Als ik 'm gewoon omsla dan zie ik er uit als de eerste de beste boerin die even naar de voorraad schuur rent voor een pondje geklaarde boter.
    Dus maakte ik er meestal maar een opgepropte XL sjaal van. Maar dan lijkt het weer alsof ik een nekblessure heb. Bij koffietijd zat eens een styliste die voorstelde om eens gezellig een mooie wollen trui of een gehaakte omslagdoek over de bank te drapperen. 'Dat is het' dacht ik. Poncho en omslagdoek allebei gezellig over een bank gedrappeerd. 'waarom ligt al die troep op de bank? kan de kast niet meer dicht?', vroegen de kinderen toen ze uit school kwamen.
    Ik wacht dus maar totdat het weer wat warmer word en dan gaatie over een dunne jas. Het dunne lichaampje op de foto is niet van mij (dat begrepen jullie vast wel) maar van mijn dochter die ik even verplicht heb om tegen een muurtje te gaan staan vanmiddag. Dat ging gepaard met erg veel geklaag en ze had het zo koud dat ze de rest van de middag de omslagdoek omgehouden heeft! Worden mijn uren werk en enorme berg wol toch nog gewaardeerd.

    Om nog even terug te komen op mijn vorige blog, ik heb een schat van een hond en wij hebben alle vier onze vingers nog! Ik zou een flink blog over hem kunnen schrijven maar ik beloofde het over haakseltjes en naaiseltjes te hebben dus doe ik dat maar niet , of misschien later.



    Dan wil ik jullie nog even attenderen (whoo, mooi woord) op de Valentijnsactie van buba B, een leuk blog en een al even leuke winkel.



    0 0
  • 02/13/13--05:36: Ballettas
  • Een goede vriendin van me wordt zaterdag zes. En als je zes bent dan mag je op écht ballet. De tijd van kleutergehuppel is voorbij, er gaat serieus gedanst worden. Of ik een échte ballettas wilde maken voor haar? Maar natuurlijk! Het betreft hier -een echt meisjes meisje. Iets wat mijn dochter nooit is geweest en nooit zal worden. Ik ben dus dol op dit soort opdrachten , ik ben namelijk wél een echt meisje. Afgezien van het feit dat ik bijna veertig ben.

    Ik bestelde 2 kleuren Hamburger Liebe en was van plan dit te gaan lamineren. Daar had ik veel positiefs over gelezen op verschillende blogs. Ik kocht de lamineerfolie bij van Doorn op de Meent (Rotterdam) zonder gebruiksaanwijzing en probeerde vanalles maar ik vond het niet mooi. Ik had de glimmende variant , misschien is de matte mooier. Maar het hechtte ook niet zo goed als ik had gehoopt. Later las ik dat je de stof van te voren moest wassen. Tips zijn welkom want ik ga dit bij een volgende tas weer proberen natuurlijk.

    Deze tas is dus gewoon van stof en gevoerd met zeil omdat dat toch wel heel handig is. Het popje maakte ik van vilt en restjes zeil. Ik haakte een randje, naaide een hartjes sleutelhanger en tada... Ballet Rug Zak!
    Nu maar hopen dat kleine vriendin er gelukkig mee is.

    Dit blog had ik zo geschreven maar de foto´s plaatse was een ramp , wat is er gebeurd? Ik krijg geen foto´s meer geupload op de gewone manier en via picasso komen ze niet op de goede plek.

    0 0
  • 02/14/13--13:54: Naam Cadeautjes
  • Dochter heeft nogal eens een feestje. En meestal krijg ik dan de opdracht ´maak FF wat` (ik doe het even in dochterstaal om het extra realistisch te maken). Vandaag trek ik de oude doos met verjaardagskadootjes open. Wie weet geeft het jullie wat inspiratie. Iedereen heeft weleens een verjaardag tenslotte. En ondertussen probeer ik mijn foto plaats probleem op te lossen. Ik maakte een aantal A4 mappen met naam en de laatste jarige kreeg een hoes voor haar Ipad.







    En ook voor de jongens werd er af en toe iets gemaakt!





    Nog steeds gaat het plaatsen van de foto's niet zoals het moet. Sommige krijg ik er gewoon niet op. En ik heb er ook een aantal verwijderd uit eerdere blogs. Lekker bezig dus. Word een latertje vanavond!


    0 0

    De titel zegt genoeg , ik heb iets gemaakt en ik heb geen idee wat. Ik heb het opgestuurd naaar een jarige mevrouw die mijn blog toch niet leest en ze mag zelf weten wat ze er mee doet.

    Ik heb een neon randje gehaakt, een plaatje uitgeknipt en daar een stukje doorzichtig zijl over gedaan. Dat lijkt heel lelijk op de foto maar het valt reuze mee IRL. Tezamen op een stukje beige zijl genaaid en dat gevoerd met een retro stofje. Aan de binnenkant nog 2 doorzichtige flapjes gestikt. Daar tussen kan dus een schrijfboekje of twee foto´s of autopapieren of......ze mag het zelf weten deze jarige mevrouw. Ik heb er een kaartje tussen gestopt.

    0 0
  • 02/19/13--03:40: Het verhaal van Hond
  • We gaan twee jaar terug in de tijd. Het is eind Maart. Ik zit in mijn nieuwe (spuuglelijke) tuin en ik geniet van de lente zon. Ik ben gelukkig. En opeens is daar een splinternieuwe gedachte. Ik wil een hondje. Dat is bijzonder want heel lang wilde ik géén hondje. De combinatie van een hoog bejaarde hond en twee kleine kinderen zorgde ervoor dat ik na het overlijden van vorige hond wel klaar was met de hondjes. Als ik een hond zag dacht ik 'POEP'.

    Man en Dochter wilden al lang een hond dus die hoefde ik niet over te halen. Zoon is een ander verhaal. Hij is een kattenman. We hebben al lang geen katten meer maar hij is een verwoed kattenlokker. Hij botviert zijn kattenliefde op elke kat uit de buurt die hij te pakken krijgt. Zijn grootste wens is dan ook een eigen kat.

    Je begrijpt er moet even gepraat worden. Dat doe ik voor het avond gebedje. Het leven van zoon is nogal druk met T.V series , gamen , ninjagevechten en haantjesgedrag. Om wat rust te scheppen in de chaos tellen we s'avonds zijn zegeningen en daarna mag hij ook nog wensen wat hij maar wil. Vaak zijn dat Nintendo spelletjes maar gelukkig ook vaak genoeg beterschap voor een zieke Opa of een vriendje.

    Ik begin voorzichtig over een hondje. Of er misschien een lief , zielig hondje op ons pad mag komen wat ons écht nodig heeft."We kunnen toch gewoon naar de winkel voor een puppie?". Nee. Er zijn genoeg zielige hondjes die niemand meer wil die moeten eerst op. Bovendien heb ik na een doodgereden en een zieke (en overleden) pup , puppieangst. Maar dat vertel ik zoon niet. Ik vertel over de hondenfluisteraar. Volgens Cesar Milan komt de juiste hond op het juiste moment in je leven. Dan vervolg ik mijn vage verhaal met wensen die het universum in gestuurd worden en vanzelf (op het juiste moment) uit komen..Zoon is om en we doen onze ´bestelling´.



    Nou Onze Lieve Heer moet op het puntje van zijn stoel gezeten hebben tot ik met mijn hondenwens kwam want twee dagen later kwam Man thuis met een zielig verhaal.Een familielid van een collega was per ongeluk zwanger geraakt , veel te jong , een te klein huis , te weinig geld en nou ja ...de hond moest weg daar kwam het op neer. Een pup van 4 maanden. En wat was het dan voor hondje. Een Staffordje zei Man met een stralend gezicht!

    "Een Staffordshire Terrier?" is dat niet een mooi lang woord voor een Pitt Bull. Nee. Is hééél iets anders zegt Man. We gaan even kijken. Alleen even kijken. We komen in een huis waar een klein zwart hondje heer en meester is. Het rent over de bank , vliegt door de vensterbank en beland bij de zwangere mevrouw op schoot. Én er staat een zielig ding in de hoek met zijn staart tussen zijn beentjes. Na tien minuten rijden we naar huis. Het zielige ding zit bij Man op schoot.

    We kopen een bed , een voerbak , een riem , een flinke zak brokken en een Staffordshire boek. We hebben een hond. Ik had meer aan een Jack Russel gedacht maar goed , deze kwam op ons pad. Na alle onverwachte toestanden pak ik zijn paspoortje en lees dat hij bij een héle slechte fokker vandaan komt. Hij is geen 4 maanden maar 6 maanden en het zwangere stel had hem nog maar 4 weken daar voor had hij ook al een andere baas gehad.

    Na een dag weet ik denk ik waarom hij weg moest. Deze hond is alles behalve zindelijk en heeft de aller verschrikkelijkste vorm van diarree. Met bloed , heel veel bloed. In de kamer en overal waar hij staat. We gaan naar de dierenarts. Die legt ons uit dat gezien zijn afkomst en de ernstige diarree het wel eens zo zou kunnen zijn dat hij het misschien niet gaat redden. Er zijn ook nog wat probleempjes met zijn kaak. Maar met de juiste behandelingen.....je kent het wel. Platzak komen we naar buiten.



    Ik besluit nog even niet van Hondje te gaan houden. Dat valt niet mee. Ik weet hoeveel verdriet je kan hebben wanneer je hondje dood gaat en dat wil ik mijn kinderen nog even besparen. Man en ik besluiten dat Hondje terug moet. Voordat we van hem houden en we veel te ver zouden gaan met behandelingen die waarschijnlijk toch niet zouden helpen. We beloven de kinderen een gezonde pup te kopen bij een goede fokker. Maar dat willen ze natuurlijk helemaal niet. We huilen allemaal.
    Ik weer met mijn stomme plan om een zielig beest te redden. Wanneer word ik eens volwassen?.

    Ik bel de zwangere mevrouw. Ze wil Hondje niet terug. Ik zeg dat we ons geld niet terug willen , het is onze fout , we hebben veel te snel en ondoordacht gehandeld. Ze wil Hondje niet terug. Ik moet Hondje maar naar het asiel brengen.
    Ik bel het asiel. En ik maak echt een afspraak. Iets wat ik had gedacht nooit te gaan doen. Het is donderdagochtend en ik ben alleen thuis. Met Hondje. Tranen rollen over mijn wangen en vallen in de koffie. Hondje troost me. Met zijn koortsige warme lichaampje komt hij op mijn schoot liggen. Ik weet dat het al te laat is. Ik hou van hondje. De zwangere meneer belt en zegt hele lelijke dingen. Ik had zijn vrouw niet lastig mogen vallen. Dat trekt me over de streep. Wat denken ze wel niet , al wilden ze Hondje terug , ze zouden hem nooit meer krijgen. En het asiel ook niet. Het is nu mijn Hond..



    En dat is hij nog steeds. Hond heeft helemaal geen vreselijke ziekte maar is gewoon een stresskipje met gevoelige darmpjes en licht autistische trekjes. Hij houd van Rust en Regelmaat. Gaat het anders dan normaal (vaak in ons gezin) dan is hij aan de race. Maar dat is alles. Drie verhuizingen achter elkaar waren gewoon teveel voor hem. En ik ga nu echt niet de Grote Amerikaanse Staffordshire Terrier Lover uit hangen , maaaar.... Het zijn écht leuke honden. Ik ken er inmiddels heel wat ( het is een mode hond in deze regio) en het zijn allemaal super lieve , enthousiaste , aanhankelijke honden. Zonder aggressie geboren. Mááar , wel met een eigenschap waar verkeerde mensen flink misbruik van kunnen maken, deze honden kunnen niet stoppen. Wanneer Hond zijn Vriend op bezoek komt is Vriend het spelen na een uurtje of twee wel zat. Maar Hond kan dus niet stoppen. Na vier uur staat hij nog te stuiteren en de volgende dag kan hij dan niet lopen. Hond is uitgegroeit tot een mooie hond en hij kreeg de uitnodiging om voor nageslacht te zorgen. Hond vond het Hondenmevrouwtje prachtig en je begrijpt het al ....hij kon niet stoppen. Word vervolgd. Misschien.

    0 0
  • 02/21/13--07:25: Voor Juf
  • Morgen is de Meester jarig. Wat flauw, Juf word morgen 50 en ik had gewoon geen betere tekst dan ´Juf`. Juf krijgt bloemen , een vaas gegraveerd met namen , 30 handjes met een wens , cupcakes , spandoeken en gedichten. Maar dochter vond het niet genoeg en wilde zelf iets geven. Maak FF wat. Een map dan maar , dat is mijn favouriete cadeautje om te maken.

    Vandaag nog even geen vervolg op Het Verhaal van Hond. Al zijn jullie natuurlijk erg benieuwd of Hond nou echt Vader gaat worden. Dank voor alle leuke , lieve reacties. Heb me verwonderd over het aantal pagevieuws. Normaal gesproken heb ik zo'n 20 pagevieuws per verhaaltje. En het verhaal van Hond trok maar liefst 90 bezoekers. Of liever gezegd pagevieuws. Het kan zijn dat mijn 30 lezers allemaal 3x terug kwamen omdat het zo'n ellenlang verhaal was. Maar ik denk dat het alles te maken had met de eervolle vermelding op het blog van Merula.

    Merula deed een wedstrijdje , je moest raden wat er onder de Tadaa zat. En jawel ik had het goed geraden. Dat was eigenlijk helemaal niet zo moeilijk maar omdat zoveel mensen het niet goed hadden leek het alsof ik heel slim was. Ik mijn reactie zette ik ook nog eens dat ik heel slim was en ja dan heb je opeens 90 pagevieuws. Allemaal mensen die dachten we gaan eens kijken bij die slimmerd. Vallen ze in een oneindig lang verhaal met talloze schrijffouten.

    En ik vraag me nu dus af , wie zijn al die onzichtbare mensen. Die mensen die wel meelezen maar niet volgen of reageren.(al waren er ook nieuwe volgers bij) Misschien wel mensen die ik ken. Buren die Hond zien en tegen elkaar zeggen: "is dat niet dat beest van dat vrouwtje met die rare gele poncho?". Of mensen van school of.... Nou ja ik laat het maar los. Noofs zei ooit eens dat ze al die eieren die haar op Twitter volgde maar eng vondt. Op Twitter zet ik weing persoonlijks maar nu begrijp ik haar beter.

    Nou genoeg voor vandaag ik ga weer voor de brievenbus zitten. Ik krijg namelijk een cadeautje van Merula.




    0 0
  • 02/23/13--16:14: Het Verhaal van Hond deel 2
  • Het eerste verzoek om samen met Mevrouwtjeshond een gezinnetje te stichten kwam toen Hond net een jaar was. Zoals ik al vertelde is Mevrouwtjeshond van een collega van Man en de honden zijn net zo oud. Ze waren zonder dat ze elkaar gezien hadden als een soort van uitgehuwelijkt zonder huwelijk zeg maar. Wij hebben altijd gecastreerde honden gehad dus onbekend met het fenomeen dekken.





    Ik trok de bibliotheek leeg en er werd flink gegoogled. Ik begreep al snel dat het allemaal niet zo eenvoudig was. Wanneer de daad erop zit blijven de honden aan elkaar vast zitten. Dat kan een paar minuten duren maar soms ook wel een uur. Als baas heb je dan de taak om de honden rustig te houden en met de billen tegen elkaar aan te zetten. Ja je leest het goed. Ze zitten dus nog vast aan elkaar (even voor de duidelijkheid , met hun geslachtsdelen) en dan zet je ze met de billen tegen elkaar. Het vrouwtje wil dan nog wel eens boos worden of in paniek raken en kan dan uithalen naar het mannetje. En dat allemaal terwijl ze dus vast zitten.

    Ik was er al snel uit. Hond was hier nog lang niet aan toe. Voor dat we het wisten zou Mevrouwtjeshond in zijn kont hangen en konden we naar de dierenarts met twee honden die op twéé plaatsen aan elkaar vast zaten. Man moest maar gaan vertellen dat het niet door ging.

    Met anderhalf jaar was het weer zover. We twijfelden , want de afspraak was dat we eerste keuze uit het nest zouden hebben. En misschien was het wel leuk voor Hond om er een Hondje bij te krijgen. Maar wederom zag ik weer enge beelden en had ik maar bedacht dat Hond het allemaal wel helemaal niet zou begrijpen. Hond is nog maar een kind en helemaal niet bezig met dingen als dekken. Man mocht het weer gaan vertellen.

    Met twee jaar is Hond echt volwassen. En zo wordt hij ook gezien door andere honden. Zijn belachelijke , enthousiaste , lompe gedrag word regelmatig flink afgestraft door honden in het park. Hond heeft de gewoonte om honden (die hij leuk vindt en dat zijn alle honden die net zo groot of groter zijn dan hij) te begroeten door ze loeihard omver te lopen en vervolgens over hun rug te springen , dit een keer of vijf en dan duikt hij op hun rug om er vrolijk op los te rijen. Dit valt zelden in de smaak. De 'regels' van de hondenwereld , die er echt schijnen te zijn bij honden onderling , begrijpt Hond totaal niet. Hij is helemaal niet onder de indruk van een boze hond , word zelf nooit boos en gaat gewoon verder met zijn gespring. Hond wandelt dus aan de riem om problemen te voorkomen. En om van de overtollige energie af te komen fietsen we. Ik dus , hij rent er naast.



    Maar zo zijn Hond zijn sociale contacten dus beperkt en dat vind hij nou juist zo leuk. Een hondje erbij dus. Maar waar vind je er één die net zo gek is? Juist , zijn eigen nageslacht. Toen Mevrouwtjeshond er weer klaar voor was werden er afspraken gemaakt. 'Het' zou bij ons thuis plaats vinden om te zorgen dat het mannetje in de dominante positie was. (jaja we hadden ons ingelezen). En er zou iemand meekomen die ervaring had met parende honden.

    Voor de zekerheid keek ik nog wat youtube filmpjes met een uiterst geboeide zoon naast me. Ik weet niet of dit de beste manier van sexuele voorlichtng is maar ik kom er zo mooi vanaf. En de moeders en vaders van zijn vriendjes ook want dit is in geuren en kleuren uitgelegt aan een ieder die het maar horen wilde. Het hele gebeuren leefde erg in zoon zijn hoofdje. Hij moest en zou er bij zijn als 'het 'ging gebeuren. Dochter zegde een afspraak af en Collega kwam met haar Man , Dochter en Deskundige. Wij zouden dus met acht mensen gaan kijken hoe Hond voor puppies ging zorgen. Ik had er een hard hoofd in. Hier zou niets van tercht komen. Waarschijnlijk zou hij niet eens begrijpen wat hij moest doen.

    Dat viel dus wel mee. Ze stond nog maar op de drempel of Hond zat al op Mevrouwtjeshond haar rug. Ik herkende mijn Hond niet meer. Nu begreep hij de 'regels' opeens héél goed. Mevrouwtjeshond hoefde haar hoofd maar om te draaien of hij lag al op de grond. Hij deed zijn uiterste best. Hij waste haar oren en likte haar poten. Maar daar zat het probleem. Bij die poten. Die waren te lang. Hoe Hond ook zijn best deed , hij kon er niet bij. Op de foto's die uitgewisseld waren hadden we dit niet kunnen zien. Mevrouwtjeshond moest bukken , maar die was nog al snel afgeleid. Collega bedacht dat het bij haar thuis moest.

    Zaterdagochtend , half tien , Hond ging er weer tegen aan. Niet te stoppen. Ik vraag me af of hij zelf ook door had dat het niet lukte. Hij was gewoon hartstikke leuk bezig. Als de kinderen , toen ze klein waren , vroegen hoe ze gemaakt waren dan vertelde mijn man dat Mamma een puzzel had en Pappa had die gelijmd. Bij Collega thuis zat alles onder de lijm. Dit is de minst smerige manier om het uit te leggen. Of ik had er ook niets over kunnen zeggen , dat was misschien beter geweest. Maar goed Mevrouwtjeshond is dus ondanks alle inspanning niet zwanger geraakt en dus geen pup voor Hond. Over zes maanden herkansing.


    0 0
  • 02/26/13--02:19: Niet zo slim
  • Voor degene die nog steeds dachten dat ik heel slim was ben ik gisteren door de mand gevallen. Ik bedacht een wedstrijdje , vertelde dat de hondennaam die geraden moest worden in de top 5 stond , zonder die top 5 te bekijken. Ik had het van horen zeggen , zo gezegd.

    Het goede antwoord staat tussen de antwoorden kan ik verklappen. Ik vond wel dat er vaak dezelfde naam werd gekozen. Dus googlde ik die top 5 ook eens. Staan er gewoon twee meisjesnamen in. Schiet lekker op. Keuze uit drie namen dus.....Ik wacht nog even tot morgenmiddag.

    Bovendien zat er nog een schrijffout in die niet alleen in dit stukje vooromt maar die ik ook maak in de artikelbeschrijving van het telefoonhoesje op alletwee mijn webwinkels. Ik ben een drama met D´s en T´s maar dat valt hopelijk niet zo erg op. Delmatiër kan natuurlijk echt niet! Excuses aan alle Dalmatiërs. Alle 101.

    Vandaag ga ik zo over straat.

    0 0
  • 02/28/13--07:01: Oranje Tas
  • Stel, je hebt eind April een feestje. Je man krijgt een nieuwe baan en dat wordt nogal massaal gevierd. Op een boot. In de Hoofdstad. Een leuk jurkje heb je allang geregeld. Een paar kittige Louboutinnetjes erbij. Allemaal geregeld. Een kapper met een föhn en een pakje coupe soleil. Geregeld.

    Bijpassende jurkjes voor de meiden. geregeld. Je schoonmoeder regelt het pak voor je man. Ook geregeld. Maar dan.....Je hebt natuurlijk heus wel een leuk Hermès tasje in de kast staan of je zou een nieuwe Birkin kunnen kopen , je hebt een aardig kleding budget. Maar je staat wél op een boot. In Nederland. Een land dat nou niet bepaald gebukt gaat onder zonnestralen.

    Een flinke bui op zo'n tas dat is echt desastreus. Daar kan je niet mee thuiskomen bij je zuinige Hollandse man. Maar waar vind je nou een leuk , voordelig , plastic , dus buibestendig tasje?

    Vanaf morgen in de winkel , vandaag al een preview op Ambela Toestanden.






    0 0
  • 03/01/13--03:30: Groene Rok
  • Vanmorgen werd ik heerlijk uitgerust wakker. In mijn volledig verbouwde , nog naar verf ruikende slaapkamer. Ik sla het frisgewassen nog naar bloemetjes ruikende beddengoed van me af. Zet mijn voeten naast het bed en zak weg in superzacht hoogpolig tapijt. Shuif de witte shutters open en het Lentezonnetje straalt in streepjes op mijn vintage bloemetjesbehang.

    Ik loop naar mijn (huge) antieke , notenhouten kledingkast die ik voor vijf euro bij de kringloop kocht. Ik kijk in de , met houtsnijwerk omrandde spiegel en zie dat ik vannacht 11,5 kilo ben afgevallen. En de huid op mijn gezicht zit weer net zo strak als toen ik nog een dartel wichtje was. Dit word een heerlijke dag.

    Tijd om me aan te kleden , ik kies één van mijn 30 Bonnie en Buttermilk truitjes en doe daar de groene rok bij aan die ik gisterenavond in een kwartiertje maakte. En dan word het moeilijk. Doe ik mijn rode Hasbeenklompjes aan? Of toch mijn nieuwe beige Tony Mora laarzen? Het worden de klompjes want de zon schijnt een pit in de grond. Ik huppel de trap af. Dit word geen heerlijke dag , dit ÍS een heerlijke dag!

    Dit verhaal berust op volledige bullshit. Niets maar dan ook niets uit dit verhaal is waar. Behalve de Groene Rok. Die maakte ik gisterenavond. En de rest van deze week. De foto is een beetje slecht maar niemand wilde me helpen dus moest het een foto via de spiegel worden. Met de tablet want mijn batterijen waren op. En eigenlijk is de rok niet zo goed gelukt. Kleding maken is niet zo mijn ding. Het paspeltje zit niet helemaal lekker en het zoompje....Ach, ik was wel lekker bezig en oefening baart kunst. Dit stofje kocht ik op de markt voor 1(!) euro dus er is niets verloren. Alleen gewonnen.



    Maar dit verhaal gaat niet over die groene rok. Het gaat over schaamteloos dagdromen en fantaseren. Dat doe ik graag. En natuurlijk hoef ik helemaal geen enorme antieke kast op mijn slaapkamer , die kan de trap toch niet op. En dat tapijt , ach dat zal wel niet zo hoog worden. En eerst moeten we nog plavuizen weghakken (ja dat is raar maar wij hebben echt plavuizen op onze slaapkamer , blùh) Maar dat geeft allemaal niet. Ik wil wel graag die beige laarzen. Maat 38 alstublieft.

    0 0
  • 03/04/13--01:55: Stof
  • De vakantie is voorbij. Met gezonde tegenzin fietste we gedrieën naar school vanmorgen. Alleen fietste ik weer terug met het zonnetje in mijn gezicht. Ik besloot Hond even op te halen en samen verder te fietsen. Eerst een stukje loeihard. Dan is hij zijn opgekropte energie kwijt en komt ie in de 'runningflow'. Een fijn tevreden drafje. Met het zonnetje in onze toetjes. Genieten.

    Thuis gekomen zette ik koffie, smeerde een broodje, laptopje aan. Mail checken, winkel nakijken (weer niets verkocht) en even lezen wat er in blogland is gebeurd. Ik werd afgeleid door de spullen op de tafel om me heen. Stapels Topmodel kleurboeken, potloden, gummen in rare vormen, borden, snoeppapiertjes en gemene Lego Chima kereltjes in nog gemenere vervoersmiddelen die uit elkaar vallen als je ze optilt.

    En ik zag stof. Heel veel stof. De zon perste zich tussen de handafdrukjes en natte neuzen door de ramen. En daar werd ik opeens niet meer vrolijk van. De rommel beperkte zich niet tot de eettafel zag ik. Een spoor van kluitjes opgedroogde bagger liep door de kamer met aan het einde in de keuken twee paar kaplaarsjes. Die keuken was mogelijk nog erger dan de kamer. De vuilnisbak was overvol en het aanrecht nog voller.



    Ik heb vorige week meegedaan met dat televisieprogramma waarbij de moeders des huizes een week ruilen van huis. In mijn huis heeft één of andere troela een week lang gezellig zitten haken en een groen rokje zitten naaien. En nu zit ik met de rommel. Zouden Man en Kinders daar in trappen. Ik denk dat het ze was opgevallen. Ik zet de radio dus op Dancefloorfillers en pak de stofzuiger.

    Ambela maakt vandaag schoon. Dans je mee?

    0 0
  • 03/09/13--14:30: Afscheid van LievelingsTas
  • Niet vaak maak ik een tas speciaal voor mijzelf. En niet vaak weet ik van te voren wat voor tas ik ga maken. Meestal begin ik met een stofje of een zeiltje , pak er een bandje bij , schuif wat , ander stofje , ander bandje....Knip een patroontje uit een papiertje en er ontstaat wat.


    Zo anders ging dat bij lievelingstas. Het roze/goude band kocht ik tijdends een vriendinbezoek in Groningen. Ik bewaarde het voor ´een tas voor mezelf`. Maar die kwam er helemaal niet want meestal hou ik zelf de tassen die te lang te koop staan. Tassen die echt niemand hebben wil. Al drie keer afgeprijsd en nog op zolder staan wachten op die éne mevrouw.


    Maar we hadden het over lievelingstas. Die zat dus opeens in mijn hoofd en moest er gaan komen. Het wachten was op het juiste koeienlapje. De meeste koeienstofjes vond ik niet mooi en om nou een huid te gaan kopen omdat ik 30 cm nodig had dat ging me wat te ver. Ik vond een badmat in koeienprint. Goeie print vond ik. In combinatie met favoriete kleur groen helemaal goed. Tas werd zoals hij in mijn hoofd ook was en hij heeft nooit de winkel bereikt. Deze was voor mij.

    Twee jaar lang ging Tas mee boodschappen doen , de stad in , naar school , verjaardagen , pretparken en naar Oma. (ik heb niet echt een boeiend bestaan realiseer ik me nu). En overal waar ik liep met Tas keken mensen even naar ons om. Niet omdat Tas en ik nou zo'n mooi setje vormde maar omdat er een heel gezellig belletje aan het hartje hing. Daar werd ik altijd vrolijk van.


    Als mensen zeiden wat heb je een leuke tas dan vertelde ik trots dat ik hem zelf had gemaakt. Op den duur niet meer want Tas zag er niet meer zo fruitig uit na een jaartje. Maar hij kreeg een grote beurt en ging nog een jaartje mee naar buiten.
    Tot vandaag dus. Het koeienvelletje wat ooit zo mooi glansde ziet eruit als een knuffelbeestje waar te veel van wordt gehouden en het band rafelt een beetje. Dat is natuurlijk geen reclame. Tijd voor afscheid dus. Ik hecht niet zo aan spullen en wat stuk is gaat meestal met gemak de bak in. Maar Tas is netjes op zolder gezet. Tussen de verse , blinkende , nieuwe tassen staat mijn Old Timer van zijn welverdiede pensioen te genieten.

    De eerste foto is Lievelingstas , de overige tassen zijn allemaal gebaseerd op hetzelfde patroon. Ander bandje , ander stofje , beetje schuiven......


    0 0
  • 03/11/13--13:03: Give A Way!!!
  • Ik heb vier verschillende setjes gemaakt en één daarvan ga ik weggeven. De setjes bestaan uit een (auto)sleutelhanger en een autopapierenmapje. Heb je helemaal geen auto? Geen paniek. Deze sleutelhangers zijn ook zeer geschikt voor huis en fietssleutels en de mapjes kunnen ook gebruikt worden als hoesje voor een notitieboekje, agenda of addressenboekje.




    De mapjes zijn gemaakt van bruin, oranje, groen of beige zeil in combinatie met de fijne stofjes van Hamburger Liebe. De binnenvakjes zijn doorzichtig en de mapjes sluiten met een koffersluitinkje. Wil je de binnenkant ook even bekijken ,kijk dan even in de winkel.

    Wat moet je doen om kans te maken op een autosetje?


    *volg
    *link op je blog met je favoriete mapje (indien je een blog hebt)
    *linken op facebook op twitter mag natuurlijk ook
    *vertel in een berichtje hieronder welk mapje je zou willen winnen



    Op 28 Maart maak ik de winnaar bekend.




    0 0

    Wat leuk al die reacties op de Give A Way. In de eerste plaats geef ik iets weg omdat ik dat gewoon leuk vind. En het is booming in blogland om weg te geven. Dus doe ik mee. Maar stiekum wilde ik toch wel wat dames uit de kast trekken. Die stille. Reacties krijg ik altijd van dezelfde (lieve) dames. Maar wie zijn dan die anderen?
    Natuurlijk zijn er de google mensen. Die zoeken op rondhaken en dan komen ze midden in een vaag verhaal van mij waarin ik vertel dat het zo geweldig fijn is om meditatief rondjes te gaan zitten haken , in trance. Verwacht van mij geen tutorials daar zijn weer anderen voor. Heb trouwens weer lekker in de rondte gehaakt , kijk!



    Maar buiten de google mensen zijn er natuurlijk meer mensen die gewoon lezen en verder gaan. Die wilde ik ook graag even horen. En dat is deels gelukt maar het blijft natuurlijk een vaag gebied. Dat statistieken bekijken bedoel ik. Ondanks alle leuke reacties zijn er toch zo'n 40 kijkers die mijn mapjes niet willen. Nog niet gratis! Of dat nou zo goed is voor mijn zelfvertrouwen? Daar is overigens niets mis mee , ik kan het hebben.



    En verder wilde ik natuurlijk gewoon weten welk mapje jullie het leukst vinden. Bij wijze van marktonderzoek. Nou dat is niet echt duidelijk geworden. Behalve de bruine (die wél leuk is, maar de foto is...ach je kent het wel) zijn ze allemaal even populair ongeveer.

    Oké dan nu de dienstmededelingen. Anoniem meedoen is prima , maar dan moet er wel een naam in je reactie anders word het wel heel moeilijk om te winnen. Ik kreeg de vraag of ik tassen op bestelling maak. Jazeker doe ik dat. Zolang het in 'mijn' stijltje blijft is alles eigenlijk mogelijk. Soms krijg ik zelf samengestelde ontwerpen gebaseerd op mijn ontwerpen, maar ook verzoeken. Een tas met een huisdier wat ik namaak van vilt of zeil. Tassen met schouderbanden van twee meter voor een héle lange vriendin, een cathetertas en luiertassen passend bij de buggy. Het leukste verzoek kwam van een blinde mevrouw. Ze wilde graag een tas met een zacht konijn op de klep.

    Zeil bestellen doe ik eens per drie maanden ongeveer. Heb je plannen (dat hoeven nog helemaal geen concrete plannen te zijn) om binnen nu en een maand of twee a drie een tas te bestellen , geef dan de kleur die je zou willen hebben even door dan zorg ik dat die er bij zit. Eind deze week ga ik zeil bestellen.

    0 0
  • 03/16/13--09:11: Shirt voor zoon
  • Ik ben niet zo goed met een strijkijzer. Plakvlieseline gaat altijd bobbelen en een transferpapierapplicatie lukt zelden omdat ik geen geduld heb en altijd te snel een klein hoekje van het papier alvast los punnik. Maar overal waar ik keek zag ik flockfolie maaksels die ik ook wilde hebben. Ik maakte alvast een patroontjesbord op Pinterest en kocht 3 kleuren folie. Ik printte een patroontje uit en legde vervolgens alles in een laatje.

    Toen ging de zon schijnen. Zoon negeerde de sneeuw en besloot dat zijn hoody verruild moest worden voor een shirt. Hij pastte wat shirts van vorig en jaar en kwam bij elk shirt 15 cm mouw te kort. Ik zei dat het korte mouwen shirts waren. Hij geloofde me niet. Man was ook thuis en gedrieën gingen we naar de winkel.

    Naar de winkel met de 2 C's , want onze nog al klein uitgevallen achtjarige past eindelijk in maat 128. Man vind dat kinderen vooral moeten dragen wat ze zelf leuk vinden. Dat is goed voor hun zelfvertrouwen. Ik vind dat mijn kinderen vooral moeten dragen wat ik leuk vind. Je begrijpt wie er altijd wint.

    Sleutelwoord in de kledingkeuze van mijn zoon is comfortabel. Al vanaf Oktober vorig jaar gaat hij door het leven op een paar Crocsachtige sneeuwlaarzen omdat hij te lui is om veters te strikken. Daarbij een joggingbroek omdat hij te lui is om een rits naar boven te trekken. En om de één of andere reden zit er altijd een gele muts op zijn hoofd. Ook wanneer hij op de bank T.V. kijkt.

    We worden het eens over een neonkleurig jasje en kopen er een pet bij in de hoop dat de muts af gaat. En dan komen we bij de shirts. Ik verlies. We gaan naar huis met shirts met lachende bommen en nog harder lachende gele ballen.

    Thuisgekomen pak ik mijn fiets en ga weer terug. Bij de HEMA koop ik effen shirts en ik ga flocken. Mijn eerste flockje is een Android kereltje. Zoon kent 'm wel. Van de tablet. Zelfs het strijken gaat goed. Dit is echt niet moeilijk en het resultaat vind ik erg leuk. Echt enthousiast word het shirt niet ontvangen. Dan zet ik het wel in mijn winkeltje, zeg ik. Dat hoeft niet. "Leg maar in mijn kast, misschien doe ik het wel aan". Hij bedoelt dat hij het leuk vindt.




(Page 1) | 2 | 3 | .... | 7 | newer